است . آن حضرت پارچه‌هاى عريضى را از برگ درختان خرما مىبافت و به كمك دوستانش به فروش مىرساند و با درآمدش نان جوينى فراهم مىكرد و تناول مىفرمود . ابن ابى الحديد گويد : داود چنان صداى زيبايى داشت كه هنگامى كه عبادت مىكرد پرندگان به شوق آمده و به محراب عبادت او فرود مىآمدند و درندگان بىآنكه از مردم بترسند نزد او مىرفتند . امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند : هنگامى كه داود در عرفات بود از شمار بسيار مردم و صداى همهمهء آنان به كوهى پناه برد تا مناجاتش با صداى مردم در هم نياميزد . در اين هنگام جبرئيل فرود آمد و او را با خود به « جده » برد و از آنجا به مسافت چهل شبانه‌روز به عمق درياى سرخ رفت . در اعماق دريا صخره‌اى بود كه زير آن كرمى زندگى مىكرد . جبرئيل كرم را به داود نشان داد و گفت : بدان‌كه خداوند صداى اين كرم را نيز در اعماق دريا مىشنود ، پس گمان نكنى كه صداى مناجاتت در ميان همهمهء صداى مردم گم خواهد شد . « 1 » امام صادق عليه السّلام در روايتى ديگر فرموده‌اند : روزى داود با خدا گفت كه گمان نكنم كه كسى همچون من بسيار عبادت كند و صدايى زيبا داشته باشد . هنگامى كه نمازش پايان يافت قورباغه‌اى را ديد كه در محراب به داود گفت : صداى زيبايت را شنيدم و عبادتت را ديدم ولى نبايد مغرور گردى كه من هرروز خدا را هزار بار تسبيح مىگويم . « 2 »

--> ( 1 ) . فروع كافى ج 2 ص 214 . ( 2 ) . بحار الانوار ج 14 ص 16 .